Fluistert mee en leest in ruste

Komt dichterbij. Wij zijn de zwijgzamen en moeten zachtjes maar wel resoluut. Desnoods met bril, contactlens, gelaserd, wat ook comfort moge brengen. Want weet u! De HH gingen met de laatst mogelijke mogelijkheid een heel klein stukje fluistervaren (sttt zei ik u, kijk niet om). U denkt me dunkt.
Wat wij ontdekten was de Hollandse biesbosch. HF was heel blij dat we onze vergissing niet begingen, want u weet maar altijd.
Zoals u kunt zien staken wij met behulp van een fluisterboot over. Nu viel dat fluisteren wel mee, maar wij denken dat het mediatief bedoeld is, voor wie wil horen. Zowel kwart voor als na kunt u, zowel van wal als van eiland. U verzamelt het beste alhier.
En weet u, men heeft er ook Ed en Willems, die wij overigens niet hebben ontmoet. Een waterpomp tang is altijd. En met name waren wij euforisch wetende dat navolging spoedig niet kan. Ha ha.
De paden zijn welkom, nodigen uit tot wandelen (welk een toeval) en wij deden. Men heeft moeite gedaan om u te laten zien wat er allemaal is, wij hadden in elk geval de indruk van deel herhaling. Maar dat geeft ons niet.
U krijgt tevens te maken met een erg hoge brug en later wederom.
Wat men u tevens probeert aan te praten zijn woningen van toen. Ja, gezelligheid heeft men al vroeg uitgevonden.
Vervolgens zoals gemeld gingen wij na rondwandelingen weer over DIE brug, wat HF aanzette tot gepaste humor. Maar daar kunnen wij u niet mee vermoeien. Na dwalen en lopen en meer van die bewegingen, waarbij gepaste pauzes werden ingelast, kwamen wij weer aan de bootkant. Vanwege een verplicht onderdeel wachten tot u erbij neervalt kwamen de lokale vrouweneenden ons werkelijk onheus bejegenen. Een voorbeeld van dergelijke vrijpostigheid gelieve u aan te treffen als example. Daarom zonder hoes niet in die poes. Overigens waren niet alle zo vrij van zin, het zal komen door de laatste recreanten die zich aandienden ten deze tijde.
Maar het is goed om te weten dat de HH ook het beste met U voorhebben en niet alleen eigen doel dienen.
Sommigen kwamen en zijn gebleven getuige dit trieste beeld.

Het ware beter als de heren u hadden gevrijwaard maar het bittere heden wordt vaak genoeg gepolijst en bevriendelijkt. Nee, dan de HH, die gaan ervoor.



Eenmaal weer de grote rivier overgestoken kwamen wij met het idee om weer verder te wandelen. Je moet wat. Hiertoe gingen wij vlak voor de uitspanning ervoor langs en wandelden richting de dijk. Met zicht op wat HF noemde buitenland moest HH hem wel uit de droom helpen. Wij kennen driftende continenten maar dat een deel uit dit zou wegvlieden is slechts ongepaste fantasie van deze heer. Aandacht moet gegeven worden aan de schaapskudde die ons in al zijn naaktheid tegemoet trad. Maar fier en oprecht namen de HH er kennis van. Onderwijl ging een van de ingeschakelde honden pardoes het water in en speelde met zichzelf en werd hierdoor niet droog, integendeel.

Dat u bij deze instantie goed zit wist u al?









Na al dat gedoe was het prettig thuiskomen in het bezoekerscentrum met hieraan gekoppeld horeca.
Wat namen de HH hoor ik u al denken?

Het was Leffe x4 en bittergarnituur 8x2
Het was niet moeilijk eerder ongemakkelijk maar wel relaxed
Het was niet lang maar zeker niet kort maar iets van tussen 8 en iets meer km.

Door diverse negatieve maar gelukkig ook een aantal positieve beslommeringen hebben Heer Henk en Heer Frans een lange wijle het edele gezamelijke wandelgebeuren achterwege gelaten en bent u dan ook verstoken gebleven van hun informatieve verslaglegging simpel omdat er geen evenementen van die strekking zich hadden voorgedaan. Maar zie hier, zoals als altijd, blijkt ook nu dat geduld een schone zaak is. Gezien de zonnige omstandigheden werd de keuze van onze ontdekkingsreis beperkt tot natuurgebieden in de openlucht. Afgezien van aanvankelijke besluiteloosheid met betrekking tot de bestemming werd resoluut gekozen voor een stukje Bieschbosch en met name het Nieuwe Merwedepad in de buurt van Dordrecht, waarvan boze tongen beweren dat daar naast rust somtijds ook sprake is van kunsttentoonstelling in de blote natuur. Gelukkig voor ons had de kunst zich dusdanig verdekt opgesteld, dat het onzichtbaar was en wij ons volledig op het landschap en haar oogstrelende geneugten konden storten. Nadat we enkele degelijke betonnen bungalows van zo'n 65 jaar oud voorbij waren gereden, parkeerden wij de auto aan de Zuidhaven. Daar werden wij er direct op attent gemaakt dat op een daar afgemeerd schip hete koffie, thee en/of limonade geserveerd kon worden. Een aantrekkelijk aanbod dat wij toch hebben afgeslagen, immers het aloude Bieschbosch spreekwoord zegt niet voor niets: "Het schip vaart beter op zee dan ter land". Na een kort gesprek met de bewakingsdienst van het versnaperingsschip gingen wij ter pad en werden we gelijk gegrepen door al het moois wat je zoal kunt tegenkomen. Jonge eendjes en blijde tegenwandelaars deden ons realiseren dat we wederom in een stukje paradijs waren beland, en wel dit keer op het buitendijks gelegen pad dat is aangelegd op oude griendpercelen. Niet dat er alleen maar van die percelen te bewonderen zijn, integendeel. Daarnaast zijn er ook wilgenvloedbossen, rietruigten, zandstrandjes met schelpen en stelletjes die niet van elkaar af kunnen blijven, uitkijkjes over het water en dit alles wisselt elkaar dusdanig af dat wij ons geen moment verveeld hebben. Op een gegeven moment toen wij de overblijfselen van een kamp- en visvuur vlakbij een wilgenvloedbos bekeken, werden wij verrast door een plotselinge onaangekondige soort van tsunami-achtige golf die ons ondanks de beperkte schade die het aanrichtte enigzins de stuipen op het lijf jaagde en wij ons realiseerden dat als een dergelijke actie van de natuur in alle hevigheid je overkomt je volledig verrast bent en alleen geluk je helpt te overleven. Blij van zin en als voedingsbodem dienende voor de in duizendtallen aangespoedde vliegen en muggen vervolgden wij de wandeling richting een ander deel van het gebied waar Heer Henk als getuige van zijn immer aanwezige behulpzaamheid een aantal slakken heeft geholpen met hun verhuizing en niet alleen door het posten van hun verhuisberichten. Aangezien Heer Frans niet achter wilde blijven, liep hij gewoon door en met het gewenste resultaat, hoewel de foto anders doet vermoeden. Uiteindelijk kwamen we bij de Oosthaven uit en werd de terugweg aanvaard. Eerst nog weer door het bos maar al vrij snel verkozen we toch het fietspad aangezien de vliegmuggen wel erg hun best deden ons aan bloedarmoede te helpen. Langs het fiestpad ligt een dijk waarop schaapjes in grote getalen trachten de grasbegroeiing in te dammen. Maar aangezien er een behoorlijke grote groep zich drukte door maar een beetje te gaan liggen, verwachten wij niet dat er hier grasschaarste zal ontstaan. Het fietspad helemaal afgelopen hebbende keerden wij terug bij de auto en wederom trotseerden we de verleiding van de hete koffie, thee en/of limonade. Nee, op naar een horecafé vlakbij de veerpont bij de Kop van het Land was het devies. Tevreden en met een warm gevoel hebben we de middag dus besloten op het terras van Huiskamercafé Fluitekruid, wiens definitie van bitterballen niet op juistheid berust. Inmiddels weten wij overigens ook waarom dit gebied met rust wordt gelaten, en wel omdat er zich zeldzame diertjes, namelijk korenwolven, ophouden.


Moeilijkheidsgraad: in ons geval een mooie zes en een half

Duur: in ons geval circa 2 uur

Lengte: in ons geval een kilometer of zes a zeven

Bier: in ons geval erg verfrissend en lekker uitgeperste korenwolf van meneer Gulpen

Een dag vol verrassingen

Een week niet gewandeld is een week niet gewandeld. Met deze wijsheid op zak besloten wij dat het zo niet langer kon. Een beetje ons door het slechte weer laten afhouden van belangrijke zaken als horecabierverkenning en dergelijke ging ons niet in de warme, koude en/of tweedehandskleding zitten. Vandaar dat de lieve avondschoenen weer werden vertroeteld en dit keer in de stad waar nog geen 14 dagen geleden( 3 om precies te zijn) de lucht vergeven was van stoomdingen, strijkijzers niet inbegrepen. Hoewel onze verwachtingen van Dordrecht niet erg hoog gespannen waren( hoe meer Dordt, hoe ...... het wordt), moest het er toch maar van komen. Blijkbaar wist men ook hier weer dat we zouden komen, want op slinkse wijze had men de parkeertarieven aangepast en het betaald parkeren verlengt tot 22.00 uur zonder de plaatselijke middenstand te dwingen hun zakelijke beslommeringen voor ons open te stellen. Niet getreurd onzerzijds stelden we het beginpunt van de wandeling vast op het Blauwpoortsplein. Daar hadden we direct uitzicht op de Merwede en een hele moderne en rode blusboot. Op de Lange Gelderse Kade werd ons duidelijk dat we tenminste de restanten van drie torens te zien zouden kunnen krijgen. Dat zullen we nog wel eens zien, zeiden we tegen elkaar, want argwaan was nog immer ons deel. Maar een ieder is volgens ook onze wetten onschuldig tenzij het tegendeel vaststaat. Onze quest voor deze dag bepaald hebbende, gingen we richting Hooikade, waar een poort staat, geen toren dus. Vlak daarvoor wel iets wat een restant zou kunnen zijn, maar geen toren. Het is ons niet gebleken uit welk jaar de poort stamt, maar wellicht kan een dordtkenner ons hierbij behulpzaam zijn. Via het Maartensgat zijn we over de Mazelaarsbrug( mazelaar, u weet wel, het ouddordtse woord voor zakkendrager) hebben we ons nog even door de zon laten beschijnen op de Buiten Kalkhaven, waarna er een Draai aan gegeven is. Via het Slikveld kwamen we terecht bij een stuk met een paar erg aardige hofjes, alwaar heerHenk even demonstreerde dat size wel degelijk matters, zeker in het bomencircuit. Op de Voorstraat werd het ons duidelijk dat ook vroeger niet iedereen het even breed had. Niet alleen is de ene straat breder dan de ander, maar ook is gedacht aan huizen voor de smalle beurs. Daarnaast (niet letterlijk) was er ook plaats
voor huizen waar de was gedaan kon worden. Nu gaat dat niet meer, omdat een en ander is omgezet naar onder meer een verlichtingsondernemerswinkel. Erg onder de indruk waren we van het Hof en omgeving. Hier waanden onze geesten en lichamen, die toch al beschikken over grote fantasie, zich geheel in vroeger tijden. In de taal van toen kregen we openlijk medelijden met de medemensen uit de USA, die zich bouwcultuurhistories gezien toch wel heel erg moeten behelpen en al in vervoering raken bij een bouwsel dat pakweg twee eeuwwisselingen heeft meegemaakt. Wakker geworden en begeleid door een aantal leibomen gingen we richting het Groot Hoofd, echter pas nadat een aantal Dortenaren ons in een hofje verrasten op een sfeervolle en fraaie Tai Chi-uitvoering. Enigzins bijgekomen van al deze speciaal voor ons aangebrachte en uitgevoerde entourage, stond ons alweer de volgende verrassing te wachten. Het grote hoofd hebben we betreden en beiden waren we zo onder de indruk van de poort die daar is, dat we even moesten gaan zitten om de daarbijbehorende indrukken goed en rustig op ons in te laten werken. In één woord "FANTASTIES". Alleen deze poort al is een bezoek aan Dordrecht waard. Wij zijn om; hoe dichter bij Dordt, hoe mooier het wordt! De zon scheen nog steeds, maar wij liepen verder in de wolken, niet wetende dat de verrassingsdoos nog steeds niet leeg was. Via de Wolwevershaven stelden wij het horecabezoek nog even uit. Dat werd beloont met een ontmoeting met 't Winkeltje op de Binnen Walevest en een zogemaande toevallig gestrande fietser aldaar. De uitbater van het winkeltje biedt naast miniatuurstoommachines ook treintjes aan. Hondekoppen, Elfhonderds en nog veel meer waar de liefhebbers van watertanden. En nog was het hoogtepunt niet bereikt. Na een korte rondzwerving over de Houttuinen, het aaien van een giraffe aldaar en het afronden van de wandeling via de Buiten Walevest, ontdekten we de herkomst van de wezens die wij tot nu toe nooit hebben durven te benoemen in verband met eventuele afrekeningen. Nu zij ons echter hebben laten zien, vanwaar zij alles bestieren, kunnen wij met een gerust hart vermelden dat de kabouters hun oorsprong in Dort vinden en wel op het Vlak. Hierna was de maat van wat wij aankunnen toch wel vol en nabruisend gingen we over tot het nuttigen van bruisend sap.


Moeilijkheidsgraad: effe doorbijten in het begin, maar daarna van een leien dakje

Duur: één uur en veertig minuutjes

Lengte: onderweg de stappenteller verloren, maar zeker zes kilometer

Vochtige versnapering: een feestelijke Westmalle Dubbel

Eervolle vermelding: Dordrecht

Geluid: herenHenkenFransproducties
Beeldcorrectie: herenFransenHenkproducties