Rotterdams met een vleugje (Heer)Frans

Soms geven de heren toe aan de zwakheden des levens en daarmee doelen we eigenlijk alleen op weersomstandigheden van vochtige klasse die wandelen minder prettig kunnen maken. Vorige week was van een dergelijke weerssituatie sprake. Deze week kon van een dergelijke lafheid mooi niet gesproken worden, en kon de ware aard weer de overhand nemen. Het betreft hier een wandelding door een stukje Rotterdam dat voor velen aan Frankrijk doet denken en wel door de naamgeving en -voering. Charlois dus. Maar Rotterdam zou Rotterdam zijn en daarom uitgeproken als Sjaarloos. Geen gedrukte pret maar voila, wederom een vanwege door NIVON WvdB uitgeschreven routebeschrijving met een grote ruimte voor eigen invulling qua invulling. Niet gewikt of gewogen maar geparkeerd nabij metrostaion Slinge waar echt een onvoorstelbare hoeveelheid beschikbare parkeerplaatsen zich aanboden. Uiteraard de mooiste werd door Heer Henk uitgesorteerd. U weet wel schoenen etc. en overweldigd door de plaatselijke dingen stootte Heer Frans diverse malen de tenen nog voor de eerste kilometer zich had voltooid. Desondanks langs Thuiszorg en begroet door hondgeval. Grote twijfel bij deze laatste of zich bij ons zou aansluiten of de dwingeloor van een baasje volgen. Na het horen van wat bij ons blijven als indrukwekkende gevolgen zou hebben, ging de schijtlaars naar de voedende hoeder. En wij naar stoplichten onder de metrobaan teneinde de Oldegaarde te kunnen oversteken en schuinlinks het park in te gaan. Daar lagen een aantal vijvers prachtig op ons te wachten en wilden per sé door ons worden overgestoken. Vooruit dus met en zonder de geit. Anderen deden deze oefening ook maar dan voor zeer gevorderden en inclusief buggy met eigen gefabriceerde inhoud. Chapeau (gewone franse uitspraak s.v.p.) Een stukje Groene Kruisweg en dan oversteken naar de Kromme Zandweg met het prachtige landhuis de Oliphant. Heer Frans kon het niet nalaten even te memoreren dat daar eens zijn jawoord volmondig klonk vlak daarna overigens gevolgd door een zo mogelijk nog volmondiger ja van zijn daaarna echtgenote.

Even verderop maalde de molen en weer even verder wij linksaf langs kinderboerderij en voetbalveld. Het Ursulapad op en richting Tannekestraat. Hier werden we fraai in de verrassingswatten gelegd door de Wielewaal. Dit dorp van 545 grotendeels gelijkvloerse woningen is in 1949 ononderheid gebouwd als noodwoningen. De doelstelling van bewoonbaarheid van circa 25 jaar is ruimschoots gehaald. Langs wat grotere bebouwing over de Schulpweg ( met echt frans pétanque) naar de Jan Olieslagerweg en de Groene Kruisweg weer oversteken. Linksaf onder het viaduct door en dan jaja de Charloise Lagedijk op alwaar ons inziens vreemde pluimage rondliep, verbleef en groeide. Ook was er sprake van prachtige niet-onderhouden huizen en prachtig onderhouden niet huizen. Langs tongen en buitenslaapplaats naar benzinepomp en dan links onder metro door. Daar werd ons een staaltje valse zuinigheid duidelijk. Maar ondanks verderop geaccidenteerd terrein en omlegging vonden we onze weg terug en dat was dat. Omdat lekker soms meer dan 1 vinger lang is, vertrokken we met toettoet naar Boudewijn alwaar we onder het genot van onder andere en onder meer zon op het achterterras plaatsnamen. En genieten maar!!!!!!

Lengte der wandeling in kilometers min of meer 7,5; in tijd circa 1,5 uur

Algeheel gevoel: zwaar okee

Boudewijn bood ons Fransbelgiese kazen met waals La Chouffe Bokbier: jummie

Bieslandse me dunkt

Het zou zo maar kunnen, u vindt toch ook. De HH gingen met u mee en lazen voort. Daarnaast was het weer zo niet aanlokkelijk dat wandelen beloofde. Wederom voorzien van stuurmanskunsten van Frans (wij ontsnapten waarlijk aan dramatiek dankzij ingrijpen van de zeer bekwame heer F. Hier blijkt maar weer dat de taxi opleiding bevrucht) werden wij heen en weer geslingerd tussen twijfel en verwondering alvorens wij aankwamen. Niettemin werd het tijd. Waarvoor denkt u, maar de HH weten al lang wat goed voor u is.
Schoenen verwisseld en gaan. Startpunt was voor ons de P naast drankgelegenheid du Midi, Noordeindseweg 70, Delfgauw.

Aldaar ziet ook u aanduiding van de bieslandroute voorzien van rode begeleiding. Daarover straks meer, want die ontbraken vooral danwel hebben de HH het gemist. Zal dat laatste geval.

In ons hoofd ontplooide zich een wandeling in de vorm van een langgerekt vierkant meanderend naar een rechthoek. Vooral van je af. Globaal wandel je richting Pijnacker en vandaar via een grote bocht weer terug.
Aangezien wij blijkbaar een veel sterkere brilversterking nodig hebben zijn wij ongemerkt overgegaan in Baly routes. De lange voert helemaal naar Pijnacker en Frans was niet gerust en vroeg aan Henk om zodanige maatregelen dat het toch goed kwam. Rondom plasgebieden en achter een benzine pomp langs ontwaarden wij fraaie veelkleurige maar wel kalige beesten, waarbij er heren exemplaren bij zaten die moesten zorgen voor de nodige opwinding. Wij verzekeren. Ook kleurrijk overigens. Ook aantrekkelijke scoutcampings met bedrijvigheid ontwaarden.
Gedurende deze fase werden wij misschien aangenaam verrast door neerkletsende regens maar de rode en blauwe paraplu zorgden ongewild voor ludieke effecten.
Op de terugfase kwamen wij een mevrouw tegen die pogingen ondernam om haar kleine hond te verdrinken, onder het mom van verloren ballen enzo. Aardig als wij zijn werd spontaan hulp geboden om de hond in het water te gooien maar daar was geen gediend van aanwezig. Dan liepen wij maar door in kennelijke staat van verwarring maar ook van o zo! en Aha!
Uiteindelijk herkenden wij van vorige malen en kwamen vanuit de juiste propositie weer richting Delfthout alwaar wij vaststelden dat gehalveerde molen nog steeds niet gerepareerd en du Midi er nog was. Levensgevaarlijke passeer talenten ten spijt hervonden wij de auto en togen wat nat maar toch in een droge omgeving richting Rotterdam. Aangezien de spits reeds de HH had ingehaald zorgde ook de terugreis voor belevenissen.
Wij bierden, variabel met Kasteel, Geuze, dubbel en ontbeten laat met bittergarnituur met olijven.

Ondanks onze eigen invulling aan het geheel en het bij vlagen heerlijke weer wandelden wij toch ca 7 km. Vooral rondom.
Nee, geen photoshop cursus deze keer. Wij aantroffen deze kleur daadwerkelijk en er waren die de honden erbij lieten. Dat moet dan ook maar gezegd. Weest derhalve verstandig en niet potsierlijk.

Grensoverschrijdend

Heimwee naar het Oosterbuurse was een beetje het geval, vandaar op zoek naar iets wat daarvoor als substituut kan worden aangewend. Vind zoiets maar eens en zodoende dat heer Henk kordaat tevoorschijn kwam met iets van Beijersche aard. Dat was het eerste gunstige ingredient. Daarna volgden, vechtend om de eerste in rang, het niet-wolkendek, de wel-zon, de goedgemutsheid en nog vele andere aspecten. Maar vooraf stond vast; deze wandelexcercitie zou er één worden. Gezien zijn muziekachtige bezigheden was heer Frans de aangewezen persoon om het vervoermiddel naar de bestemming te dirigeren. Zodoende naar het Dorphuis van het altijd weer vriendelijk aandoende Gouderak. Dankzij fabelachtige ooginspanningen van beide heren was de weg naar het startpunt een oorverdovend succes. Afgemeerd en aangeschoend liepen we over Snip, Beemd en tussen Gruttobewoonhuizen door naar de Snipperjagerskade om de natuur in ons op te nemen. En natuur is daar volop aanwezig in allerlei vormen. We werden zelfs gewezen op de eventuele aanwezigheid van ringslangen. Met dit in het achterhoofd konden we het niet laten. Hoe de Gouderakkers ook aan hun bijnaam "Stenengooiers" komen, wij kwamen alleen maar vrolijk groetende plaatselijken tegen, die ons niets dan blije blikken toewierpen. Op een gegeven moment werden we gelokroept om een vogelplas genaamd Middelblok te gaan bekijken. Sirenes en Lorelei doen ons niets, maar de sterke roep van deze plas konden we niet weerstaan. Na vogelgluuractiviteiten te hebben gedaan, verder naar Achterbroek

. Voorbij wat blaas- en piepzwanenzang was linksaf naar de Beijersche Vliet de volgende logische stap. Regelmatige onderbrekingen door gemotoriseerd verkeer van allerlei pluimage konden ons toch niet dusdanig deren dat genot verdween. Wat we allemaal zagen is een schier oneindige lijst. Een paar voorbeelden: een overdekt buitentoilet met direct openwater lozing; inkuilwerkzaamheden, prachtige boerderijen al dan niet voorzien van boerenactiviteiten. Heer Henk zag zeer scherp zelfs het uiterst handige duo Buurman en Buurman: ajeto!!! Bij het activiteitenterrein van het Zuid-Hollands Landschap ( wij konden echter geen enkele bezigheid waarnemen) gingen we het pad langs de Beijersche Vliet op tot aan de Lange Tiendweg. Hier linksaf. Veel informatie kwam hier op ons af over onder andere bordkoeien die ergens tegen zijn. Na wat conversatie met war koetjes en kalfjes wachtte ons een soort kers op de taart en wel het verweiden voor enkele loeikoeien die daartoe aangemoedigd door boer en andere loeikoeien. Even verderop iets van hetzelfde laken en pak en konden we achteraf de koeien weer in de kont kijken. Vlak daarna rechtsaf het Snippejagerspad op en terug naar het dorpshuis. Een ringslang hadden we niet gezien, maar verder waren vele van onze behoeften bevredigd. We besloten daarom als blijde heren op zoek te gaan naar versnaperingen. Overigens bedanken we een niet nader te noemen algemeen landelijk dagblad voor de routebeschrijving.

Afstand enzo: 11 km in 2 uurtjes en 40 minuten

Versnaperingen: nou en of

Im Westen viel neues

Goede voorbeelden zijn overal te vinden, maar moeten soms natuurlijk eerst gezocht worden voordat zij gevonden kunnen worden. Andere bieden zichzelve van harte vanzelf aan. Het is ons niet duidelijk wat dit met de wandeling van deze keer te maken heeft, maar het kan maar qua vastlegeen opgeschreven zijn. Niet dat de heren zich tijdens de wandelingen ooit alleen hebben gevoeld, maar net als het vorige jaar werd het plan opgevat om in het prettige gezelschap van de herendames de edele voortbewegingen te laten plaatsvinden. Na kort beraad werden de herendames uitgenodigd en een volmondig en in tweevoud ja viel ons ten deel. In volkomen overleg werd vervolgens gekozen voor een weekendverblijf aan de andere kant van onze landsgrens aan de oostzijde en met name Bad Bentheim moest het zijn en zo. Op de vrijdagmiddag werden we gevieren uitgezwaaid door fikse hoosbuien zodat van het begin af aan de sfeer er goed in zat. Op naar Niedersachen. Na enige tijd en nog wat druppels werd gezamelijk het doel bereikt en om 16.45 uur stonden we voor het hotel. Gelukkig ging dat om 17.00 uur al open, zodat een ieder van ons blij van zin en dergelijke geheel afwachtte. Tot zover het algemene gedeelte, want eigenlijk gaat het niemand wat aan, dat we na het eten eigenlijk de stadswacht zouden gaan volgen, maar dat dat plan werd omgezet in een bezoek aan het Altes Museum. Na op Samstagmorgen onder andere geen gekregen maar gekochte eieren te hebben gegeten, gingen we, omdat we er toch al waren, goed voorbereid de benen bewegen en het oog was gevallen op de geheel van goed zichtbare bordjes voorziene wandelroutenummer 6 ( 7 km) voor de ochtend om dan 's middags een ander stukje te gaan doen. Na aanvankelijk even zoeken ging het loos en vanaf het startpunt op het Rathausplatz ontwaarden de heren al ras het van nummer 6 voorziene bordje en hoepla daar ging het dan beginnen. Langs een huis waar zo te zien de dag ervoor iemand op straat was gezet liep het, voorzien van zonnetje en guter Laune, mooi langs een Friedhof en een fietsenhandel en ander fraais tot aan een stoplichtweg. Tot nu toe hadden we de straatnamen niet kunnen ontcijferen of matchen maar het getal 6 bleef onze leidraad. Plotsklaps werden we zwaar verrast door het ontdekken van een groot bord met de aanduiding "Suriname", hetgeen ons allen in verwarring bracht. Het wandeltempo lag wel hoog, maar we konden ons niet herinneren een oceaan te hebben overgestoken. Enigzins in de war liepen we verder en we hielden ons maar vast aan de vertrouwde 6. We staken middels een viaduct een snelweg over en bevonden ons kort daarna bijna op militair terrein. Tot ons groot plezier bleek deze opslagplaats van materieel de volgende dag vijftig jaar te bestaan. De feestvreugde steeg enigzins tot een hoogtepunt. In deze roes ging het verder, maar na korte tijd begon hier en daar enigzins verwarring zich aan te dienen. Wat was het geval. We waren toe aan een versnapering en een van harte beloofde uitspanning deed zich niet voor, ondanks dat we reeds bijna twee uur onderweg waren en trouw de 6-bordjes hadden gevolgd. Heer Henk informeerde even bij wat lokale geitdieren maar die bleken uiterst zwijgzaam. Goede raad hoeft niet duur te zijn. Lees maar verder. De heren, mede op advies van de herendames, betraden zonder gevaar voor iemands leven een boerderijterrein en na aanbellen te aldaar verschenen na elkaar de boerdame en de boer in eigen persoon. De laatste was net klaar met toiletritueel en verscheen met blij gezicht. Na aangegeven te hebben dat wij een prachtige en goede kaart bij ons hadden, was hij ook nog bereid ons aan te geven dat we in ieder geval niet datgene aan het uitvoeren waren wat we in gedachten hadden. We zaten slechts een kilometer of zes ten zuiden van hetgeen we eigenlijk wilden. In ons enthousiasme waren we, in plaats van de wandelroute 6, aan de fietsroute 6 begonnen. Niet bijster verstandig, maar ja. Terug via dezelfde route was het devies. Onderweg nog even gestopt bij een soort bushalte voor fietsers (Uebrigens Ulli) met zicht op een wespennest en toen verder. Inmiddels hadden zich naast wisselende stemmingen ook wat lichamelijk onaangenaamheden aangediend. Dit geheel werd ook nog enigzins overgoten met wat hemelwater, zodat de redding nabij moest gaan komen. Die diende zich aan in de vorm van, jawel Suriname. Wie had ooit gedacht dat een ex-kolonie zoveel blijdschap zou kunnen bieden. De uitbaatster bleek zich ook in de Rotterdamse contreien te hebben opgehouden. Na wat koetjes-, kalfjes- en hangtietjes was het pittig eten geblazen en na weer in de benen en de regen te zijn gegaan, troffen we na ongeveer driehonderd meter het wandelbordje 6 aan, zodat alsnog de door ons zo gewilde route volgens de originele wijze tot een goed einde gebracht

kon worden. Ging het tot dan over geasfalteerde ondergrond, nu kwamen er ook bos-, gras- en andere wegen aan te pas. Langs een ezel en voetbal-, zwem- annex kampeerterrein kregen we uitzicht op de burcht van Bad Bentheim en bereikten we, niet helemaal tegelijk omdat heer Frans zonodig even vooruit moest omdat hij zo nodig moest, om 17.00 uur het hotel, dat juist weer open was. Moe en hier en daar voorzien van wat pijnlijkheden ging het daarna, ja hoor, naar de hotelstube alwaar Dieter onder het genot van een pils in verwarring werd gebracht door een moderne uitvoering van het Ministerie van Dwaze Loopjes. Tot zover de eerste wandeldag.





Algemeen: leuk hotel met goede kok en zeer vriendelijke eigenaresse





Wandeling: in originele uitvoering 7, maar door eigen inbreng verlengd tot circa 18 km.


eten en drinken met mate maar goed scherp en onderweg natuurlijk


omgeving leuk en afwisselend

Baden en nog eens

Het is ook bij onze oosterburen een dag later als wij aantreden voor de 2e wandeling. Hoe het verging op de eerste datum heeft u wellicht al gelezen. Grensoverschrijding had in ruime mate plaatsgevonden. Hadden we u al verteld over de surinam airways op de kaart? De schade die is opgelopen gedurende de 1e poging lijkt mee te vallen, maar verder op meer. U ziet dat wij onze monologen aanpassen aan het feit dat damesgezelschap deel is. Niettemin verzekeren de HH dat onderling sprake was van houding. Om niet teveel op te vallen togen wij rijdend naar het Kurzentrum en parkeerden aldaar. Wij kunnen u nu reeds verklappen dat als u ooit naar deze gelegenheid gaat om van kwaaltjes te genezen dat dit niet zal gebeuren, getuige de vele voorbeelden die wij aanschouwden. Zowel HH als dames schoenritueelden ten dele en op pad ging het. Wijs geworden van de wandelingspoging gister derhalve kozen wij nu voor dubbele zekerheden en gaven onderweg duiding van borden. Zodat niet later kon worden gezegd enzo.... Op papier bleek 6 kilometer zo'n beetje de afstand te zijn en op de toegezonden kaart konden wij inschatten hoe ongeveer. Men noemt dit pad: Rundweg Bentheimer Wald West. Maar ook zoiets: Eine Huldigung an die Allmutter Natur, ein Geschenk fuer alle naturliebenden Menschen und fuer die, die es werden wollen.
Nu zijn de HH al veel verder dan zoiets simpels maar wij hadden te rekenen met dames vertier. In het kort is de route: Parking Kurzentrum; am Bade; B 403 oversteken; Deilmannstr. NO richting; Bentheimer Wald (Hoeltingstuhlweg); Waldweg Verlaengerung Deilmannstr NO richting; Rammelbecke oversteken; Wiesenweg; B 403 opnieuw (het is niet anders); Urwald; Kurzentrum Wij voorzien deze route van fraaie opnames zodat een indruk u ontvallen zal. Onderweg vroeg een nederlandse fietsmeinherr of wij duits spraken. Bevestiging viel zijn deel maar ook nederlandstalig antwoord. Men was op zoek naar een skihelling. Wij dachten het onze maar moesten inwendig natuurlijk van giechel, want als je in BB al skihellingen verwacht dan weten wij dat het nog een eindje trappen is. Teleurgesteld fietste het heerschap heen. Ook werden wij ingehaald door een heleboel fietsende alte von tagen waarvan er een zo snel fietste dat de schoen het niet meer kon bijbenen. Een soort Ulli moest eraan te pas komen om de spullen weer op te halen. Het was een meer dan genoegelijke wandeling van zoals gezegd ca 6 km. Heerlijk door het bos en na terugkomst bij de auto reden wij naar Bad Bentheim om aldaar te verpozen. Vanwege omstandigheden mogen wij er voorlopig niet meer komen.
De HH hebben hun Duits weer kunnen bijpoetsen en men maakt ons niets meer wijs hoor. Oh nein.

Deze sculptuur kwamen wij onderweg tegen en gaf maar weer eens aan. Den achterzijde gaf ook duidelijkheid maar niet inzake waarom. Niettemin was er ook een bord ter explicatie bijgeplaatst maar u raad het al: geen tekst. Daarom zullen de heren het geheim verklappen.

Voor de deur? Nee in Delft

Aangezien we een keer wat anders wilden gingen we uit wandelen. Niet gehinderd door concrete regenval en al zeker niet door ongewenste routes togen wij op advies van HH naar Delft, want daar was hout voor de deur.
Het rijden ernaar ging leiend maar het vindende vermogen kostte. Maar via een zweeds warenhuis en doorsteek onderzagen wij al spoedig bewegwijzering. Dat hebben we geweten.
Wij parkeerden de auto alvorens uit te stappen. Wij waren er. De Schaapskooi lag er uitnodigend bij maar er diende gewacht te worden. Want heren wensen te presteren, waarom is ons nooit duidelijk geworden. Pas op werd verteld. 250 schapen konden ons en wellicht uw deel worden. Vonden was geen probleem.
Zoals op het kaartje toonbaar is bedachten wij een rondwandeling langs de buitenzijden dezes. Voor de mensen die moeite hebben met kleuren onderscheid: de gele lijnen dienen ter ondersteuning.
Min of meer langs de grote plas, langs aan 't verlaat (fraaie dijkwandeling gemaakt), langs gemaal en rechtsonderlangs richting sportterreinen en de middelweg. Via deze bereikten wij de Nootdorpse plassen alwaar wij naast liefhebbers van vissen, maar geen dierenvrienden, ook een zeehond in vermomming zagen. Prachtig zoals. Wij omkeerden de plas volledig en via scheve boerderijen en P4 ging het uiteindelijk naar P7. Onderweg genoten wij hetgeen wij hier demonstreren, want wij willen graag delen.
Klein Delfgauw is byzonder fraai en van daaruit starten ook andere paden. Maar daarover nu helaas niets. Wij liepen door en via de begraafplaats eindigden wij op de doorgaande Delfgauwseweg en gingen wij RA. Hoewel HH nog opperde om een stuk over de A13 te gaan leek HF dat een minder goed plan. Vandaar dat wij vlak ervoor richting zweeds gedoe liepen en ervoor langs als waren wij fietsers en daarna RA en weer LA, alwaar ons richtingsgevoel ons zeer van pas kwam want wij kwamen precies voor de schaapskooi uit.
Aldaar dronken wij div. bieren en aten originele van Dobbben rondingen. Met mosterd.
Dit onder toeziend oog van vele kinderen al dan niet met opa's en oma's en soms met echte ouders.
Dit allemaal onder een meer dan prima zonnetje en zoals wel vaker gesteld: wij genoten.
U ook?

Wij liepen een kleine 2,5 uur en denken ergens tussen 10,2 en 11,9 km te hebben afgelegd.

Rest nog te melden dat voor hen die graag willen bijhoren tot prikjesmensen (bah!) wij niettemin de geheime locatie zullen onthullen alwaar men zich hierin laat voordoen teneinde.

Spetterspatwaterisnat

Wat schrijven ze nu weer? Is het wat? Gaat u er eens lekker voor zitten en neem tot u wat de heren deze week met u willen delen. Wellicht wilt u iets van ons leren en om dan maar met de deur in huis te vallen eerst iets educatiefs. Wist u dat heer Henk meer dan 1 paar wandelsokken tot zijn beschikking heeft? Nou mooi wel dus. Bovendien is de Zevenhuizerplas een kunstmatig Nederlands meer ten oosten van het riviertje de Rotte. Het doet dienst als recreatieplas en is tevens, weliswaar samen met de directe omgeving, recreatiegebied. Jawel lieve kijkbuiskinderen en daarom ter recreatie gingen de heren daar de wandeldingen doen. Heer Henk had buiten de deur des huizes gegeten, maar er werd geen pret gedrukt. Dit gaf heer Frans directe aanleiding om zijn zurevruchtmobiel naar heer Henk te dirigeren. Vreugde viel iedereen ten deel. Nadat heer Henk ook zijn eega had laten weten over de hoeveelheid wandelsokken werd er dus naar de eerder genoemde plas getogen. Sinds onze laatste visite te aldaar, zo werd ons al ras duidelijk gemaakt, had uitbreiding plaatsgevonden. Blij met dit gegeven stopte de Citroen bij een grote P en toonde dat zes onderdelen opengeklapt kunnen worden. Even later bleken al deze onderdelen ook weer te kunnen sluiten. Dat was voor een andere auto in de buurt aanleiding om ook diverse deuren etcetera te openen en wezens naar buiten te laten. Hoewel de tekst op die auto tot oppassen maande, kon heer Henk zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en informeerde naar de aard van de wezens. Hem werd bevestigd dat geen sprake was van buitenaards maar van honds. Even later werd aan ons net als aan een aantal ganzen duidelijk dat er zelfs een jachthond (overigens niet bewapend anders dan met blaf en lol) in hun midden verbleef. Nauwelijks bijgekomen liepen we langs het strand en jawel hoor. Ook bij dit recreatiegebied mag op een stukje grond naakt rondgehobbeld worden. De zich ten tonele voordoende visser had zo zijn eigen invulling met betrekking tot de kledingvoorschriften en hengelde dat het een lieve lust was in daartoe ge-eigende vissersoutfit. Wij kozen toch maar voor het andere en tevens hazenpad op naar een aantal zee- dan wel meerhonden die ergens moesten komen van de bazinnen. Dat gaf aan ons mooi de kans door te gaan richting een stukje waterwoud. In eerste instantie vermoedden we onbewoondheid maar gezien de nog in de bomen hangende brievenbus kan daarvan geen sprake zijn. Inmiddels overkwam ons iets wat meestal achterwege blijft. Hemelwater werd over ons uitgesprenkeld. Gelukkig wist heer Henk dat regenwater altijd van bovenaf is, zodat heer Frans direct weer gerustgesteld was en het gesprenkel snel stopte en een minikikker ons vrolijk gedag kwam zeggen. Wellicht had dit als oorzaak de sterke arm die met auto en al zich bij de opdoemende AH-tent ophield. We waren onder de indruk: links naar verluidt de mooiste bewoonbaarheden aan de plas op de duin in aanbouw en rechts een mooi uitzicht over de plas slechts beperkt door een in aller ijl neergezet noodwinkelcentumpje. Hier werden we nog maar weer eens gewezen op het feit dat Japanners goed hebben nagedacht en in auto's een achteruitmogelijkheid hebben ingebouwd. Nog was de verbazingdingen niet over nu ook nog palmen en stormvloedkering onze netvliezen beroerden. Even blind hierdoor vervolgden we een nog niet klare weg niet over maar langs een reservebrug tot zandbergen en water ons de doorgang leek te versperren. Was teruggaan het devies? Driewerf neen, eenmaal zover gekomen dan ook doorzettersmentaliteit. Daarom een liggend baggerdepotwaarschuwing rijker maar de grote oversteek was een feit. Door natuur en wederom een levensloze kikker op het pad. Jongens jongens wat hebben deze diertjes het zwaar. Maar dit terzijde en niet aan de grote klok. Flink op- en uitgedroogd ging het nog langs een huiswinkel met waterplanken en doemde de parkeerplaats op en streken we neer bij aanpalende horeca met opvallend stille papegaaien, waarvan 1 gevlucht. Van uitbreiding des plasses is zeker sprake, maar daarop uitgebreid ingaan gaat ons te ver.

Om de plas te ronden trokken we anderhalf uur uit in stevige pas dus zal de afstand om en nabij de zeven kilometertjes zijn.

Er werd gesnacked en zowel blond als bruin smeerden de keel. Dank u wel meneer Leffe.

Voddijkpad - heren in verwarring

Eenzaam met ons 2tjes togen wij naar 't Woudt om aldaar. Om aldaar te geraken zijn vooraf de volgende zaken toepasbaar:
* ge moogt over prima autostuurkunsten beschikken
* ge moogt niet bang zijn voor smalle paden
* ge moogt in staat zijn tot aanpassing
* ge moogt niet alleen willen zijn maar met velen
* ge moogt geen hekel hebben aan den ouden medemenschen
* ge moogt geen haast hebben aldaar te geraken
* ge moogt vooral niet moogt
Genoeg denkt u. Mee eens!
Wij parkeerden bij het kerkje en wisselden wel van maar niet elkaars schoenen.
Jetzt ging es los. Met rasse schreden terroriseerden wij den autobezitters en overstaken op niet veilige wijze de doorgaande weg. Stukje LA en dan RA het Voddijkpad op. Er wachten u klim rituelen, brandnetels, molens die automatisch werken dan wel vergaan en met name gevaarlijkheid lag op de loer. Zelfs aan het einde RA. Hierbij komt u langs een schuur die de naam eert. Wij zagen werkelijk prima uitziende koebeesten en hebben ter illustratie. Maar ook zij die niet meer bij ons zijn. Vandaar uit werden ons opwekkende klanken toegefluisterd zodat wij van het pad afweken en de dijk beklommen. Wat bleek? Er was een watercorso aan de gang. Blijkbaar wegens schromend en opmerkelijk tekort aan tractoren (moet men eens bij 't Woudt gaan kijken). Wij hebben hier de wandeling direct onderbroken en gingen erbij staan alsof. Enige multi media fragmenten hebben wij alhier. Overigens waren wij op dit deel van het traject zeker niet alleen en zagen wijzelve dat gemeente dienders echt van nut kunnen zijn. Alleen waar is ons dan weer niet duidelijk geworden.


De wandeling werd toen aangepast aan het tijdstip en wij vervolgden (via een medemensch in werkelijk hoogen nood) en gingen ook nog langs de molen. Dit dan via schaapjes, jaja.
Terug langs de doorgaande en richting een woud.
Aldaar ontwaarden wij trouw rituelen die wij mede ondergingen. Vanwege onze kameleon eigenschappen vielen wij niet door de mand noch uit de toonzetting. Hopelijk heeft het gelukkige paar aan werkelijk alles gedacht, want je moet er niet aan denken.
Wij lieten pril geluk achter en verkeerden richting Rotterdam alwaar wij bierden en niets aten.
Maar deze reis was toch al zoiets dat wij er genoegen in vonden.

Wandelend 6 km, stilstaand eveneens.
Moeilijk zeker niet maar op momenten ook heel makkelijk.

link naar pad
link 2 naar pad